نویسنده ها: جفری فرانکل، استاد دانشگاه هاروارد و سید رحمان موسوی، عضو انجمن مطالعات سازمان ملل متحد

: به گفته اقتصاددانان شرکت نومورا هولدینگز (Nomura Holdings)، با افزایش نرخ بهره توسط فدرال رزرو، تا کاهش قیمت ها، اقتصاد ایالات متحده احتمالا تا پایان سال 2022 دچار رکود خفیفی خواهد شد. شرکت Nomura هشدار می دهد که شرایط مالی سخت تر خواهد شد، قدرت خرید مصرف کنندگان ضعیف شده است، انحرافات عرضه انرژی و مواد غذایی بدتر شده و چشم انداز رشد جهانی نیز مطلوب نیست. 

آیچی آمیمیا و رابرت دنت، اقتصاددانان Nomura نوشتند: «با کاهش سریع شتاب رشد توسط فدرال رزرو به بازگرداندن ثبات قیمت، ما معتقدیم که یک رکود خفیف که از سه ماهه چهارم سال 2022 شروع می شود، اکنون محتمل‌تر است.» آنها گفتند که پس‌انداز مازاد و ترازنامه مصرف‌کننده به کاهش سرعت انقباض اقتصادی کمک می کند، اما خاطرنشان کردند که سیاست پولی و مالی به دلیل تورم بالا محدود می شود. شرکت Nomura پیش‌بینی تولید ناخالص داخلی واقعی خود را برای سال جاری به 1.8 درصد کاهش داده است، در حالی که پیش‌بینی برای سال آینده 1 درصد از رشد 1.3 درصدی قبلی کاهش می‌یابد. 

این تحلیل در حالی انجام می شود که جانت یلن، وزیر خزانه داری ایالات متحده گفت که قیمت های “غیرقابل قبول” احتمالا تا سال 2022 مورد توجه مصرف کنندگان خواهد بود و او انتظار دارد که اقتصاد ایالات متحده کند شود. به طور جداگانه، رئیس فدرال رزرو کلیولند، لورتا مستر نیز گفت که خطر رکود اقتصادی در اقتصاد ایالات متحده در حال افزایش است و بازگشت به هدف تورم ۲ درصدی بانک مرکزی چندین سال طول خواهد کشید. تحلیلگران Nomura در یادداشت خود نوشتند: «با احتمال بالا ماندن تورم ماهانه تا سال 2022، ما معتقدیم که واکنش فدرال رزرو به رکود در ابتدا سکوت خواهد بود.» آنها انتظار دارند که افزایش نرخ بهره در سال 2023 ادامه یابد، اما با نرخ پایانی، کمی پایین تر از 3.50-3.75٪ در ماه فوریه، در مقایسه با پیش بینی قبلی 3.75-4.00٪ در ماه مارس. 

به هرحال اقتصاددانان پیش بینی می کنند که ایالات متحده در سال آینده وارد رکود می شود. طبق نظرسنجی فایننشال تایمز، تقریباً 70 درصد از اقتصاددانان برجسته دانشگاهی که در نظرسنجی فایننشال تایمز شرکت کردند، می گویند، اقتصاد ایالات متحده در سال آینده وارد رکود خواهد شد. 

آخرین نظرسنجی که با مشارکت Initiative on Global Markets در دانشکده بازرگانی دانشگاه شیکاگو انجام شد، حاکی از آن است که پس از یکی از سریعترین جهش های تاریخ، با افزایش تلاش های فدرال رزرو برای مهار بزرگترین اقتصاد جهان، بادهای مخالف رو به افزایش است. بانک مرکزی ایالات متحده در حال حاضر یکی از سریعترین چرخه های انقباضی در دهه های اخیر را آغاز کرده است. از ماه مارس نرخ سیاست معیار خود را از 0.75 درصد به سطح نزدیک به صفر افزایش داده است. 

اما جفری فرانکل، استاد دانشگاه هاروارد نظری متفاوت دارد. اگر در اواخر این ماه، موجی از تیترها مبنی بر اینکه اقتصاد ایالات متحده در رکود است، وجود داشته باشد، تعجب نکنید اما چنین ارزیابی به زنجیره ای از استدلال بستگی دارد که دارای سه نقص مهم است. 

در 28 ژوئیه، دفتر تحلیل اقتصادی ایالات متحده (BEA) تخمین قبلی خود را از رشد تولید ناخالص داخلی سه ماهه دوم منتشر خواهد کرد. این اعلامیه قریب الوقوع، ناظرانی را در لبه صندلی های خود قرار داده است و بسیاری انتظار دارند که تأیید کند که اقتصاد ایالات متحده در نیمه اول سال 2022 وارد رکود شد اما حتی اگر اعلامیه این را بگوید، واقعیت پیچیده تر است. 

پیش‌بینی رکود مبتنی بر دو فرض است: وقتی رشد سه‌ماهه اول منفی باشد، به عنوان دو فصل متوالی منفی تعریف می‌شود در نتیجه، اگر رشد سه ماهه دوم منفی تخمین زده شود، بازارهای سهام و اوراق قرضه می توانند با افزایش در کوتاه مدت واکنش نشان دهند. رکود ممکن است سرمایه گذاران را به این باور برساند که فدرال رزرو ایالات متحده از افزایش شدید نرخ بهره خود بکاهد. اما سه نقص عمده در این استدلال وجود دارد. اولاً، رشد به همان اندازه که در سه ماهه دوم منفی بوده، مثبت نیز بوده است. بله، مدل GDPNow فدرال رزرو آتلانتا نرخ رشد سالانه سه ماهه دوم را بر اساس داده‌های موجود تا ۱۵ ژوئیه ۱.۵ درصد برآورد می‌کند.

با این حال، حتی اگر تخمین BEA منفی باشد، لزوماً به این معنی نیست که ایالات متحده وارد رکود شده است. به این دلیل که – و این دومین نقص است – رکود اقتصادی ایالات متحده به عنوان دو فصل متوالی، رشد منفی تعریف نمی شود. درست است، قانون دو چهارم متوالی برای تعیین اینکه آیا اکثر اقتصادهای پیشرفته – به ویژه در اروپا – در رکود هستند استفاده می شود اما در همه کشورها این معیار اصلی نیست و مطمئناً در ایالات متحده چنین نیست؛ جایی که «کمیته دوستیابی چرخه تجاری» دفتر ملی تحقیقات اقتصادی این فراخوان را بر اساس شاخص‌های مختلف انجام می‌دهد، نقشی که BEA رسماً آن را به رسمیت می‌شناسد. 

رویکرد NBER احتمالاً ارزیابی‌های دقیق‌تری نسبت به قانون ساده‌سازی دو چهارم متوالی ایجاد می‌کند؛ به عنوان مثال، رکود سال 2001 این را نشان داد که اپیزود آزمون دو چهارم ناموفق بوده است، زیرا رشد تولید ناخالص داخلی در سه ماهه اول و سوم آن سال منفی بود، اما در سه ماهه دوم مثبت. اما اگر به شاخص‌های مختلف – به‌ویژه اشتغال – نگاه کنیم، مشخص می‌شود که واقعاً یک رکود وجود داشته است و NBER این را تشخیص داد. 

هنوز طبیعی است که رشد تولید را مهمترین شاخص رکود بدانیم اما یک نقص سوم در این فرض وجود دارد که ایالات متحده در نیمه اول سال 2022 وارد رکود شد: برخلاف تصور عمومی، رشد سه ماهه اول لزوما منفی نبود. دو روش برای اندازه گیری خروجی وجود دارد. چیزی که در ایالات متحده همه توجه را به خود جلب می کند، تولید ناخالص داخلی است که در سمت محصول اندازه گیری می شود، یعنی با جمع کردن بخش هایی که کالاها و خدمات در آنها فروخته می شود. با استفاده از این معیار، رشد سالانه تولید ناخالص داخلی ایالات متحده در سه ماهه اول منفی 1.6- درصد بود. اما رشد را می‌توان با درآمد ناخالص داخلی نیز اندازه‌گیری کرد، که در سمت درآمد محاسبه می‌شود، یعنی با جمع کردن انواع درآمد، مانند پاداش کارکنان. در تئوری، این دو معیار باید دقیقاً برابر هم باشند اما در عمل، یک اختلاف آماری وجود دارد؛ اختلافی که در سه ماهه اول سال 2022، با رشد GDI به میزان 1.8 درصد زیاد بود و میانگین دو معیار – که گاهی اوقات تولید ناخالص داخلی (GDO) نامیده می شود – نیز مثبت بود. در اینجا قسمت مهم مطرح می شود. کارشناسان – از جمله در دولت ایالات متحده – مدت‌هاست که GDI را در اندازه‌گیری تولید اقتصادی به اندازه تولید ناخالص داخلی آموزنده می‌دانند. همینطور کمیته NBER که GDO را در تعیین تاریخ های نقطه عطف سه ماهه در نظر می گیرد. 

این موضوع، دو پیامد برای انتشار آینده BEA دارد. اولین مورد این است که، حتی اگر BEA نشان دهد که رشد تولید ناخالص داخلی برای دو فصل متوالی منفی بوده، کمیته NBER بسیار بعید است که به این نتیجه برسد که رکود در سه ماهه اول سال 2022 آغاز شده است. GDI، رشد اشتغال و سایر شاخص های اقتصادی از سه ماهه اول. دوم، ارقام تولید ناخالص داخلی به زودی تجدید نظر خواهند شد. این یک روال است، و بازبینی‌ها قابل توجه هستند: میانگین بازبینی مطلق برای یک فصل معین – حتی فقط از نسخه سوم به نسخه نهایی BEA (پس از «معیار بازبینی‌ها» اواسط سال) – برای نمونه‌ای که به پایان می‌رسد 1.2 درصد است. دلیل اصلی این است که کمیته NBER تا این اندازه صبر می کند – به طور متوسط 11 ماه – قبل از اعلام نقاط عطف. اینجا BEA «معیار بازبینی» جامع خود را در حساب‌های درآمد و محصول ملی انجام می‌دهد – امسال، نتایج قرار است به جای جولای در سپتامبر منتشر شود – می‌تواند رشد تولید ناخالص داخلی سه‌ماهه اول را به سمت بالا بازبینی کند، حتی به اندازه کافی تا مثبت شود و در نتیجه ممکن است GDI معیار قابل اعتمادتری برای تولید داخلی نسبت به تولید ناخالص داخلی باشد. 

به هرحال خود را برای سرفصل هایی آماده کنید که ادعا می کنند اقتصاد ایالات متحده در رکود است و واکنش های تند عمومی و بازار؛ اما اگر دو ماه بعد به شما برعکس گفته شد تعجب نکنید!

جواب دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.